નેપાળમાં લાપતા લોકોની તલાશમાં ભટકી રહ્યા છે હજારો પરિવાર -

નેપાળમાં વિનાશક પૂરના પાંચ દિવસ પછી પણ, હજારો સુરક્ષા કર્મચારીઓ દિવસ-રાત શોધ અને બચાવ કામગીરીમાં રોકાયેલા છે. ગુમ થયેલા લોકોના પરિવારો પણ પોતાના પ્રયાસો કરી રહ્યા છે.

નેપાળમાં વિનાશક પૂરના પાંચ દિવસ પછી પણ, હજારો સુરક્ષા કર્મચારીઓ દિવસ-રાત શોધ અને બચાવ કામગીરીમાં રોકાયેલા છે. ગુમ થયેલા લોકોના પરિવારો પણ પોતાના પ્રયાસો કરી રહ્યા છે. ૪૩ વર્ષીય લેખનાથ અધિકારીએ તેમના કાકાની બાઇક પર સેંકડો કિલોમીટરનો પ્રવાસ કર્યો છે, લગભગ દરેક શોધ અને રાહત શિબિર, હોસ્પિટલ અને તેમના ગામ, બેતાવતીની આસપાસના વિસ્તાર અને નદીના નીચેના ભાગમાં મુલાકાત લીધી છે.

બેત્રાવતી કાઠમંડુની ઉત્તરે, રાસુવા જિલ્લાની સરહદે આવેલા નુવાકોટ જિલ્લામાં સ્થિત છે. સામાન્ય રીતે, ગામ પહોંચવામાં બે કલાક લાગે છે, પરંતુ પૂર પછી, લગભગ ચાર કલાક લાગે છે. બુધવારે જ્યારે ભોટેકોશી નદીમાંથી અચાનક પૂર આવ્યું ત્યારે તેમના ગામને ડૂબી ગયું, ત્યારે તેમની પત્ની, પુત્ર અને પુત્રી પાણીના પ્રવાહથી બચવા માટે ઊંચી જમીન પર ભાગી જવામાં સફળ રહ્યા, પરંતુ તેમના વૃદ્ધ માતાપિતા બચી શક્યા નહીં.

પરિવારના સભ્યો પ્રિયજનોની શોધમાં

અધિકારી જેવા હજારો લોકો હિમાલયની ઢાળવાળી ખીણો અને ડઝનબંધ ગામોમાં તેમના પ્રિયજનો, જીવંત હોય કે મૃત, કોઈ પત્તો શોધી રહ્યા છે.

થોડા દિવસ પહેલા, ગામમાં એક મકાનની છત પરથી ત્રણ મૃતદેહો મળી આવ્યાના સમાચાર પડોશીઓમાં ફેલાઈ ગયા. અધિકારીની આશાઓ વધી ગઈ, અને તે ઝડપથી સાયકલ દ્વારા અને જંગલમાંથી પગપાળા ઘટનાસ્થળે પહોંચ્યો, પરંતુ તે તેના માતાપિતા નહોતા.

હું શોધવાનું બંધ કરી શકતો નથી – અધિકારી

સૂર્યગઢી રાહત શિબિરમાં બેઠેલા, લાલ આંખોવાળા અધિકારીએ કહ્યું, “હું ફક્ત તેમના મૃતદેહો શોધવા માંગુ છું જેથી હું તેમના અંતિમ સંસ્કાર કરી શકું અને તેમને શાંતિપૂર્ણ વિદાય આપી શકું.” તેણે તેની પત્ની અને બાળકોને કાઠમંડુમાં કેટલાક સંબંધીઓ સાથે રહેવા મોકલ્યા છે.

તેણે ઉમેર્યું, “પરંતુ હું શોધવાનું બંધ કરી શકતો નથી, ઓછામાં ઓછું એટલું જલ્દી નહીં. હું બે અઠવાડિયા સુધી શોધ ચાલુ રાખીશ, અને જો ત્યાં સુધીમાં મૃતદેહો નહીં મળે, તો હું અંતિમ સંસ્કાર શરૂ કરીશ.”

હું હવે મારી પત્ની અને બે પુત્રીઓને શોધી શકીશ નહીં – નવીન તમાંગ

નવીન તમાંગ જાણે છે કે પરિસ્થિતિ કેટલી ભયાનક છે. ખીણ ઇન્ડક્શન કૂકર જેટલી ગરમ છે, જંગલો ગરમ છે, અને તાપમાન ૩૫ ડિગ્રી સેલ્સિયસ સુધી પહોંચી ગયું છે. “ઘણો સમય થઈ ગયો છે,” તમાંગે કહ્યું. “મને ખબર છે કે હું હવે મારી પત્ની અને બે પુત્રીઓને શોધી શકીશ નહીં, પણ હું મારી જાતને રોકી શકતો નથી. મારા શરીરનો એક નાનો ભાગ હજુ પણ વિચારે છે કે તેઓ જીવિત હશે, ક્યાંક ફસાયેલા હશે.”

ખભા પર ફક્ત જરૂરી ચીજવસ્તુઓની થેલી અને હાથમાં લાકડી લઈને, તશ્બીર તમાંગ એક પછી એક ગામોમાં ઢાળવાળા પહાડી ઢોળાવ પર ચઢી જાય છે. તેને આશા છે કે તેની બહેન અને તેની પુત્રીઓ, મોનિકા અને મનીષા, ક્યાંક મળશે.

તેમનો કોઈ પત્તો મળ્યો નથી – તશ્બીર

તશ્બીરે કહ્યું, “મેં કેટલાક પડોશીઓ પાસેથી સાંભળ્યું હતું કે તેઓ પૂરમાંથી બચી ગયા હશે. તેથી, હું દરેક કેમ્પમાં ગયો, લશ્કરના રજિસ્ટરમાં તેમની વિગતો નોંધાવી, પરંતુ તેમનો કોઈ પત્તો મળ્યો નહીં.” તશ્બીરના પગ કાદવમાં ઢંકાયેલા છે કારણ કે જ્યારે પણ કોઈ મૃતદેહ મળે છે, ત્યારે તે કાટમાળમાં ડૂબકી લગાવે છે, આશા રાખે છે કે તે તેનો પોતાનો જ હશે.

કેટલાક લોકોએ અંતિમ સંસ્કાર કરવાનું શરૂ કરી દીધું છે

કેટલાક લોકોએ તેમના પ્રિયજનોના નુકસાનને સ્વીકાર્યું છે, ભલે તેમને તેમના મૃતદેહ મળ્યા ન હોય. ઉમરકોટના ભાંસી બજારમાં, વાસુદેવ અને અર્જુન પ્યાકુરિયાલ નામના બે ભાઈઓ, જેઓ તેમની માતાને શોધી શક્યા ન હતા, તેમની માતાના અંતિમ સંસ્કાર કરવા લાગ્યા.

પૂરથી ભાગતી વખતે વાસુદેવે તેમની માતાનો હાથ પકડ્યો હતો, પરંતુ તે ગુમાવી દીધો. થોડીવારમાં જ, તેમની માતા પાણીમાં તણાઈ ગઈ. ત્રણ દિવસની શોધખોળ પછી, બંને ભાઈઓ આખરે આ ભયાનક સત્ય સ્વીકારવા સંમત થયા.

ખેતરોના પશ્ચિમ ખૂણામાં એક જૂના સાલના ઝાડ નીચે, લહેરાતા મકાઈના પાક વચ્ચે, ભાઈઓએ પરંપરાગત ૧૩ દિવસની ‘અંત્યેષ્ટિ’ (અંતિમ સંસ્કાર) દરમિયાન શોક કરનારાઓ માટે ‘ક્રિયા કુટી’ (એક પવિત્ર અને એકાંત સ્થળ) બનાવ્યું છે.

લાંબા સફેદ ઝભ્ભામાં ઢંકાયેલા, ભાઈઓ કર્મ, જીવન અને દુઃખની ચર્ચા કરે છે, તેમના પર પડેલી દુર્ઘટના માટે કોઈને દોષી ઠેરવતા નથી. દરમિયાન, બેત્રાવતીમાં સમય સ્થિર છે. મોટાભાગની ઇમારતો વહી ગઈ છે, પરંતુ ઘડિયાળ ટાવર હજુ પણ ઊભો છે. ઘડિયાળના કાણા સવારે ૦૯:૩૦ વાગ્યે અટકી ગયા છે.